Mediat vendase shkruajnë se më shumë se 22 mijë vetë mbuluan me domate qytezën, në atë që konsiderohet si beteja më e famshme në botë.

Gjatë këtij festivali, njerëzit qëllojnë me domate njëri-tjetrin, duke krijuar një ambient tërësisht të kuq nga domatet që kthehen në salcë.

Të huajt këtë vit përbëjnë 65 përqindëshin e pjesëmarrësve. Përveç nga shtetet evropiane ka patur pjesëmarrës edhe nga SHBA-të, Japonia, Australia, Brazili, Kolumbia, Argjentina dhe Koreja e Veriut. 

Njëri nga organizatorët e festivalit, Rafael Perez, tha se janë bërë disa ndryshime për të mbrojtur diversitetin dhe sigurinë” në festivalin “La Tomatina”, i cili është shpallur “Aset Ndërkombëtar Turistik” në vitin 2002 në Spanjë.

“Kemi hasur në probleme serioze gjatë viteve 2005-2012, sepse kishim afro 50 mijë pjesëmarrës. Kjo situatë, pengonte edhe qytetarët e Bunol-it. Prandaj, kemi kufizuar numrin e pjesëmarrësve” ne 22 mijë, tha Perez.

Në pesë vitet e fundit hyrja në “La Tomatina” bëhet me pagesë, kurse kontributi ekonomik i festivalit në qytezën Bunol më 22,000 banorë është mbi 300 mijë euro. 

The post Lufta e Domates…arti një tradite 2025 first appeared on .

The post Fokus Award hap thirrjen e edicionit të 16 të konkursit të fotografisë first appeared on .

Sopranoja e njohur ndërkombëtarisht, Ermonela Jaho ka thënë se në Kosovë ka ardhur me një detyrim shpirtëror, moral dhe patriotik për t’i dhënë një shtysë ndërtimi të kësaj shtëpie operistike, e cila konsiderohet jetike për artistët dhe brezat e rinj.

“Jam shumë e lumtur që kthehem përsëri në Kosovë. Pas 12 vitesh ndiej kaq shumë dashuri, ka kaq shumë profesionalizëm, ka kaq shumë energji pozitive, e cilësi. Me këtë koncert dhe gjithë punën që e kemi bërë me artistët, kemi treguar se meritojnë të kenë shtëpinë e tyre, vendin ku ata mund të japin më të mirën, shtëpinë operistike që do të na e kishte zili tërë bota. Pra, një shtëpi operisike për të pasuruar shpirtin e këtij populli. Në këtë periudhë sa kam qenë këtu kam qenë e rrethuar me aq shumë dashuri, me kaq mikpritje që vetëm shqiptarët dijnë të bëjnë. Uroj që kjo që dhamë të gjithë bashku të jetë një ogur i mirë për të ndërtuar shtëpinë e shpirtrave të muzikantëve shqiptarë, që do të kurorëzonte kulturën e Kosovës. Një shtëpi operistike ku do të mblidhte të gjithë këta talentë. Unë pata edhe një takim me artistët e rinj në fakultet. Ishte mbushur salla plotë me shumë dashuri dhe energji, shtrohet pyetja ku do t’i dërgojmë këta artistë. Duhet të ju hapim dyert, dhe dyert e një teatri janë dyert e shpirtit”, ka thënë artistja Jaho.

Sopranoja Jaho ka thënë gjithashtu se angazhimin e saj në Kosovë e ka bërë më me shumë seriozitet nga që do ta bënte për secilin vend të botës, kjo pasi ndien detyrim për të sjellë përvojën e skenave ndërkombëtare dhe motivimin e nevojshëm për brezin e ri të artistëve të kombit të saj.

“E kam marr aq seriozisht, aq seriozisht siç do e merrja në çdo vend të botës, por akoma më seriozisht. Për t’iu thënë brezit të ri: unë flas gjuhën tënde, unë arrita, edhe ti arrin. Të tregoj rrugën në kuptimin e asaj që çfarë kam hequr unë nuk ke pse heq ti. Të tregoj rrugën që të mos humbasësh kohën kot. Kështu që, impenjimi im është aq i madh, nuk jam kursyer asnjë sekondë. Kam dhënë sikur të jetë hera e parë dhe e fundit e jetës time për ti dhënë shpresë një artisti që edhe ti mund të bëhesh, duke ia treguar rrugën. Më besoni është marrë aq seriozisht sa nuk kam marr asnjëherë asnjë gjë në jetën time deri në këtë pikë. Është ekstra mbi atë që kam bërë dhe bëj nëpër botë, këtë ju siguroj”, ka thënë artistja Jajo, duke potencuar që do të rikthehet përsëri në Kosovë për të dhënë kontributin e saj për brezin e ri të artistëve dhe për Institucionin e Operës.

Kurse, dirigjenti maestro Jakopo Sipari di Pescasseroli ka thënë se ndihet shumë i lumtur që do të jetë pjesë e këtij koncerti, për të ndarë skenën me një artiste të madhe si Ermonela Jaho.

“Jam shumë i lumtur të jem këtu me të gjithë ju, specifikisht me soprano Ermonela Jaho. Ky nuk është koncert, por është një eksperiencë sociale dhe emocionale për secilin sepse mendoj që ky koncert është një dhuratë. Ju keni privilegj, për të shijuar muzikën e Ermonela Jaho-s. Është si të ecësh mbi re. Të jepet ndjesia sikur je duke folur me Zotin.  Mendoj që ajo është e vetmja në botë që mund t’i jap secilit ndjesinë që i gjithë njerëzimi është hyjnor.” ka thënë maestro Jakopo Sipari di Pescasseroli.

Ndërsa, Abigeila Voshtina- koncert mjeshtër, ka thënë se Kosova duhet ta ketë sa më parë Teatrin e Operas, në mënyrë që të mos detyrohen artistët e rinj të emigrojnë jasht vendit për të realizuar ëndërrat e tyre, ashtu siç dikur kishte vepruar vetë ajo dhe sopranoja Jaho.

“Ne kemi parë që shqiptarët janë në gjendje të bëjnë gjithçka. Janë njerëzit më të aftë për tu përshtatur e rregullat e çdo shteti. Ne kemi yje që shndrrisin në çdo fushë të jetës. Dhe nuk shndrrisim në shtëpinë tonë, kjo nuk mund të jetë më e kuptueshme për mua. Dhe këtë e them si një njeri që ka drejtuar institucione, si një njeri që do të vazhdojë të luftojë, sepse janë disa gjëra që bëjnë pjesë te idealet, jo tek pushteti. Dhe idealin e kemi të gjithë. Përndryshe, kjo është një ekspericencë e mrekullueshme që për herë të parë e përjetoj në jetën time, duke interpretuar si instrumentiste me Ermonela Jahon. Është një gjë unike. Ejani të shijoni këtë udhëtim, që do të ngelë brenda shpirtit tuaj, do të jetë një udhëtim që me të vërtetë do të mendoni se pse nuk e kam bërë më përpara këtë gjë”, ka thënë Voshtina.

Ndërkaq, Drejtori i Filharmonisë së Kosovës, Dardan Selimaj ka thënë se organizimi i këtij koncerti është i një rëndësie të jashtëzakonshme për Operën e Kosovës, si një institucion e cili është në ngritje e sipër.

“Koncerti i datës 8 qershor është jashtëzakonisht domethënës për institucionin e Operës së Kosovës, një institucion i cili akoma nuk është kompletuar dhe ka një rrugëtim të gjatë përpara, për ta plotësuar gjithë organikën e tij, në fakt, aktualisht shumë fragjile e cila krijohet dhe shuhet pothuajse çdo sezone, e që më pas duhet të rikrijohet nga fillimi. Dhe pikërisht tani kemi një prej emrave më të ikonik të skenës operistike. Në këtë fazë është jashtëzakonisht e rëndësishme dhe besoj që do të jetë një shtytje për ta ndërtuar të plotë iinstitucionin”, ka thënë Selimaj.

Kurse, Kryesuesja e Bordit të Operës Rreze Kryeziu tha se prania e Jahos në këtë koncert, e po ashtu edhe ardhja e artistëve të tjerë të kalibrit botëror tregojnë për një të ardhme me qëndrueshmëri të plotë për institucionet e muzikës.

“Faleminderit Ermonea Jahos që ka vendosur Kosovën dhe jo vetëm institucionin e Operës së Kosovës në hartën operistike botërore. Ermonela Jaho na ka dhënë një mundësi tjetër dhe një kthesë tjetër, jo vetëm për komunitetin por për gjithë shoqërinë tonë. Për institucionin e Operës së Kosovës ky është një moment historik. Ardhja e Jahos është një moment historik dhe këtu nuk po flas vetëm për insitucionin ose komunitetin artistik, por edhe në cilësinë e qytetares. Ermonela Jaho nuk është dhe nuk prezanton vetëm një emër të madh botëror, ajo ka dëshmuar që përmes fuqisë ose mishërimit të fuqisë së artit të saj ka tejkaluar kufinjt, ka bashkuar njerëzit dhe këtë po e bën edhe tek ne” ka thënë Kryeziu.

Koncerti gala nga Opera e Kosovës me sopranon Ermonela Jaho dhe  maestron Jakopo Sipari di Pescasseroli do të mbahet nesër në ora 20:30,  në sheshin “Skënderbeu” në Prishtinë.

The post Sopranoja Ermonela Jaho: Kam dhënë shumë për këtë koncert në Kosovë, sikur te ishte koncerti i fundit në jetën time first appeared on .

“Kisha në misionin e vet kërkon promovimin, zhvillimin e jetës njerëzore në të gjitha dimensionet e saj, prandaj nuk habit fakti i një panairi libri në oborrin e Katedrales, sepse panairi është i lidhur ngushtë edhe me këtë ambient që i përket kishës, Katedrales, siç është biblioteka. Besoj që kjo bibliotekë e vogël është bërë shkas i mirë për këtë ngjarje,” tha dom Vlash Palaj, famullitar i Shkodrës.

Me pjesëmarrjen e shtëpive kryesore botuese nga Shqipëria dhe Kosova, përfshirë Akademinë e Shkencave të Shqipërisë dhe Universitetin “Luigj Gurakuqi”, ky panair synon të kthehet në një pikëtakim vlerash letrare, ku libri shfaqet si urë komunikimi mes lexuesit dhe autorit.

“Jam shumë i lumtur që më së fundi, pas sa e sa viteve punë në fushën e bibliotekave dhe si drejtues i tyre, arrita të shoh të organizuar një panair libri në qytetin e Shkodrës. Ky është panairi i parë dhe mendoj që pas tij do të vijnë të tjerë,” deklaroi Gjovalin Çuni, drejtor i bibliotekës “Zoja e Shkodrës”.

Programi treditor i panairit “Libri të ban të lirë” përfshin promovime librash, takime me autorë, leksione të hapura dhe lexime artistike nga emra të njohur të letërsisë shqipe, pjesëmarrje të botuesve të rëndësishëm, koncerte, si dhe net letrare në amfiteatrin e hapur pranë Katedrales “Shën Shtjefni” të Shkodrës.

The post “Libri të ban të lirë”, iniciativa e Katedrales së Shkodrës për panairin e parë të librit  first appeared on .

Por gara fillon në të vërtetë të martën, kur gjysmëfinalja e parë ku do të largohen pesë vende konkuruese.

Gjashtë të tjerë do të largohen në gjysmëfinalen e dytë të enjten, përpara se Finalja e Madhe të zhvillohet në Bazel të Zvicrës, të shtunën, më 17 maj.

Pjesëmarrësit e këtij viti përfshijnë dy konkurrentë që rikthehen, një këngëtar profesionist opere, një aludim të fshehur fin ndaj emisioneve seksuale, si dhe një himn vallëzimi.

Për t’ju ndihmuar të përgatiteni, BBC ka hartuar një udhëzues për të 37 këngët në konkurs, të cilat i ka renditur në kategori të përafërta muzikore.

Pop post emigrantë

Këtë nëntitull BBC e ka marrë nga Shkodra Elektronike.

Sipas shkrimit, ata janë një dyshe shqiptare që jeton në Itali, të cilët bashkojnë muzikën etnike të qytetit të tyre të lindjes, Shkodrës, me një tingull elektronik progresiv.

Kënga e tyre Zjerm (Zjarri) imagjinon një kohë kur mirëkuptimi ndërkulturor do të çonte në paqe dhe harmoni – një botë pa nevojë për ushtarë dhe ambulanca, dhe ku “vaji do të mbante erë jargavani”.

Hyrja e Greqisë, Asteromáta , është gjithashtu e rrënjosur në histori dhe kujtesë, ndërsa Klavdia përshkruan lidhjen e pathyeshme që refugjatët ndajnë me atdheun e tyre.

” Edhe nëse kalojnë detet / Ata kurrë nuk do ta harrojnë tokën e shenjtë që e quanin shtëpi “, këndon ajo, në një baladë rrëqethëse që përzien elementë tradicionalë grekë dhe pontikë me instrumente me tela që ngrihen lart.

Një qasje më optimiste ndjek këngëtari holandez Claude. Një refugjat nga lufta e përgjakshme civile në Republikën Demokratike të Kongos. Ai u zhvendos në Holandë në moshën nëntë vjeç dhe u dashurua me Eurovisionin ndërsa priste në qendrën e refugjatëve.

Kënga e tij, C’est La Vie, është një homazh për nënën e tij, e cila e mësoi të shihte anën pozitive në situatën e tyre.

Ai kombinon elementë të shansonit dhe zouk-ut franko-karibian, dhe duket se do të renditet në 10 vendet e para.

Magji, magji dhe djem gotikë me humor të keq

Suksesi i “shtrigës gotike gremlin” Bambie Thug në Eurovisionin e vitit të kaluar ka krijuar një grup të vërtetë imituesish në vitin 2025.

Këngëtarja polake Justyna Steczkowska, e cila përfaqëson vendin e saj për herë të dytë, madje përfshin një magji sllave në këngën e saj, Gaja – duke thirrur shpirtin e Tokës nënë për ta “pastruar” atë nga një marrëdhënie toksike.

Është një performancë mjaft intensive, me Justynën që këndon nota të gjata dhe të qëndrueshme dhe luan një solo violinë të tërbuar, përpara se të ngjitet në trarët e ndërtesës me një palë litarë.

Këngë popi të nivelit të majtë

Fitore apo humbje, konkurrentët nga Britania e Madhe kujtojnë të hënën se u kanë dhënë shkrimtarëve kryesorë një dhuratë me titullin e punimit të tyre: Çfarë ndodhi, sapo?

Një himn pop i sforcuar dhe me ritëm të plotë, ai përzgjedh me kujdes pjesët më të mira të Queen, Andrew Lloyd Webber dhe Beatles, me sa duket për t’u kujtuar votuesve trashëgiminë e pasur muzikore të Britanisë.

Me tetë ndryshime tempo, mund të jetë e vështirë për t’u kuptuar nga votuesit, por harmonitë yjore dhe personalitetet e shkëlqyera të grupit do t’i përcjellin ato.

Çështja kryesore është se kënga shmang klishetë e Eurovisionit të himneve të vallëzimit me çekiç dhe baladave të valëvitura – diçka që “Remember Monday” e kanë të përbashkët me këngët e preferuara të këtij viti.

Në krye të renditjes janë përfaqësuesit suedezë KAJ, kënga e të cilëve “Bara Bada Bastu” është një odë për fuqitë rigjeneruese të saunës, e shoqëruar nga valltarë të veshur me peshqirë të hollë.

Tepër tërheqëse, kënga ka fituar miratimin e Bjorn Ulvaeus të grupit Abba, i cili e ka kënduar këngën në saunën e tij private.

Konkurrencë e fortë vjen nga këngëtari austriak JJ dhe balada e tij operistike Wasted Love.

Një histori e vjetëruar për dashuri të pashpërblyer, që mbështetet në stërvitjen e tij si kundër-tenor, përpara se të shpërthejë në një krizë të papritur tekno.

Një këngë e preferuar nga agjencitë e basteve, thembra e vetme e Akilit të saj është ngjashmëria e saj me fituesin e vitit të kaluar, Nemo.

I veçantë në një mënyrë të ndryshme është kënga e Irlandës, Laika Party – një himn trance-pop i viteve ’90 për një qen që u dërgua në hapësirë ​​nga Rusia dhe u la të vdiste atje.

Këngëtarja Emmy synon t’i japë një kthesë shpresëdhënëse një historie tragjike, por, pavarësisht një performance energjike, është paksa dekurajuese.

Më e këndshme është Laura Thorn e Luksemburgut, La Poupée Monte Le Son e së cilës është një thirrje për hyrjen fituese të France Gall në 1965, Poupée De Cire, Poupée De Son.

Ndërsa origjinali fliste për një “kukull mode” të drejtuar nga kompozitori Serge Gainsbourg, përgjigjja e Thorn ka të bëjë tërësisht me marrjen e kontrollit.

«Nëse mendon se një burrë si ti mund të më manipulojë, kthehu te mamaja jote », qorton ajo.

Vende të tjera që po i afrohen Italisë

Roma duhet të jetë në turp. Këtë vit nuk ka një, por dy këngë rreth kulturës së gjallë të Il Bel Paese.

E para vjen, jo çuditërisht, nga San Marino – mikroshteti i pavarur që ndodhet brenda Italisë veri-qendrore.

E titulluar Tutta L’Italia , ajo feston gjithçka, nga ekipi i futbollit të qarkut dhe vreshtat e tij, deri te Mona Lisa (nën emrin e saj italian Gioconda).

E shkruar nga Gabry Ponte – një nga ideatorët e këngës “Blue” (Da Ba Dee) të Eiffel 65 – është një përzierje e lehtë, por argëtuese, e ritmeve të vallëzimit, të luajturit në fizarmonikë tradicionale dhe valleve popullore të Kalabrisë.

Megjithatë, skenografia mund të jetë rrënimi i saj, me Gabryn e izoluar pas platformave të tij të DJ-it, ndërsa këngëtarët, të cilët për ndonjë arsye dëshirojnë të mbeten anonimë, i mbulojnë fytyrat e tyre me maska.

Më i paharrueshëm, por padyshim më i çrregullt, është Espresso Macchiato i Estonisë.

E interpretuar nga Tommy Cash (i vetmi konkurrent i Eurovision që është shfaqur në një album të Charli XCX ), është një karikaturë paksa e dashur e stereotipeve italiane, me vargjet e pashlyeshme: ” Jeta është si spageti, është e vështirë derisa t’ia dalësh “.

Ka përpjekje për të hequr dorë nga aludimet seksuale, por Eurovision po e bën shumë… të vështirë.

Një treshe artistësh po përpiqen t’i shmangin censurës përmbajtjen erotike, të udhëhequr nga Miriana Conte nga Malta, me një këngë pulsuese për klube të quajtur Serving.

Në formën e saj origjinale, refreni i këngës sillej rreth frazës “shërbim ndaj kantit” – fjala kant në maltezisht do të thotë “të këndosh” dhe është homofon për një term në anglisht që definitivisht nuk do të thotë të këndosh.

Është një referencë për një frazë të njohur në botën e drag/ballroom; por disa vende u ankuan se ajo shkeli udhëzimet e transmetimit, duke nxitur një rishkrim të nxituar të tekstit.

Nëse ky veprim kishte për qëllim të gjeneronte tituj kryesorë, funksionoi, por tani që Miriana ka vëmendjen, ajo nuk do të lëshojë pe.

Performanca e saj, ku shfaqet një top diskoje gjigant i vendosur midis dy buzëve të kuqe, është jashtëzakonisht e këndshme dhe ajo ka një palë pipëza për t’u pasur zili. Sa keq që kënga është e mbushur me klishe të muzikës europop.

Një tjetër konkurrent që po i dyfishon interpretimet e tij është Go-Jo i Australisë, i cili dëshiron që të “pihet një gllënjkë” milkshake nga “kupa e tij speciale”.

Me një sasi të vogël të muzikës disco funk të Electric Six, Milkshake Man është mjaftueshëm i shijshëm për ta rikthyer Australinë në finale, pasi arriti vetëm një gjysmëfinale vitin e kaluar.

Së fundmi, është Erika Vikman nga Finlanda, kënga e së cilës “Ich Komme ”, cilësohet si një “mesazh i gëzueshëm kënaqësie, ekstazie dhe gjendjeje transi”.

I strukturuar për të imituar realitetet pneumatike të të bërit dashuri, ai sjell në mendje himne ikonike gejsh, siç janë “Your Disco Needs You” e Kylie-t dhe “Hot Stuff” e Donna Summer – dhe përfundon me Erikën që fluturon drejt qiellit mbi një mikrofon masiv prej ari.

 Tre këngë të frymëzuara nga kanceri

Pak gjëra në jetë janë më shkatërruese se shprehja “Kam frikë se është kancer”.

Sëmundja do të prekë një në dy prej nesh dhe, megjithëse normat e mbijetesës janë përmirësuar ndjeshëm, ndikimi mund të jetë shkatërrues.

Këtë vit, tre konkurrentë të ndryshëm të Eurovisionit janë prekur nga kanceri, duke frymëzuar këngë me pikëllim dhe reflektim të pakrahasueshëm.

Këngëtarja franceze Louane e kap më së miri këtë. Kënga e saj “Maman ” është një bisedë intime me nënën e saj, e cila vdiq kur ajo ishte vetëm 17 vjeçe.

Gjatë tre vargjeve, Louane përshkruan “boshllëkun” që ndjeu; dhe se si e mbushi boshllëkun me sjellje të këqija dhe histori dashurie pa kuptim. Por, ndërsa kënga përparon, ajo i thotë mamasë së saj se është qetësuar dhe ka gjetur një qëllim… duke u bërë vetë nënë.

Ajo e këndon bukur, me një përzierje keqardhjeje dhe force. Dhe kur zëri i vajzës së saj shfaqet në momentet e fundit të këngës, do të duhej një zemër e fortë për të mos derdhur asnjë lot.

Në Norvegji, 19-vjeçari Kyle Alessandro ndau një histori të ngjashme, kur nëna e tij u diagnostikua me kancer në vjeshtën e vitit 2023. Diçka që tha gjatë trajtimit të saj e frymëzoi pjesëmarrjen e tij në Eurovision: “Mos e humb kurrë dritën tënde”.

Kyle e mori atë frazë dhe e shndërroi në një këngë pop që flet për mbijetesën ndaj vështirësive. “Asgjë nuk mund të më djegë tani,” këndon ai. “Unë jam çakmaku im .”

Ndërkohë, Klemen Slakonja është një komedian i njohur më së miri në Slloveni për përshtypjet e tij për Donald Trump dhe Vladimir Putin – por balada e tij, Sa kohë kemi mbetur, u shkrua pasi gruaja e tij, aktorja Mojca Fatur, u diagnostikua me kancer të palcës së kockave.

Ndërsa ai këndon, valltarët e Klemen e ngrenë në ajër dhe e mbajnë përmbys, për të përfaqësuar çorientimin që ndjeu familja.

“Kur ajo lexoi diagnozën e saj, bota jonë u përmbys dhe ndjeva atë vërshim gjaku në kokën time, të njëjtin që ndiej sa herë që jam përmbys në performancë”, tha ai për Eurovision World .

Duke sfiduar të gjitha gjasat, Mojca mbijetoi dhe i bashkohet atij në skenë në Eurovision. Është një moment thellësisht intim dhe prekës.

Bops

Duke dëgjuar formacionin e këtij viti, është sikur të gjithë konkurrentët dëgjuan këngën “Evacuate the Dancefloor” të Cascada-s dhe thanë, “Jo, jemi mirë, faleminderit”.

Ka këngëtarë të klubeve kudo, me Red Sebastian-in e Belgjikës (i cili e ka marrë emrin nga gaforrja në filmin “Sirena e Vogël”) që paraqet një këngë të tërë rreth çlirimit të një rave në mbrëmjeje që zgjat gjithë natën.

Sissal i Danimarkës merr një tingull të ngjashëm, me një këngë të lashtë Euro-bop të quajtur Hallucination që evokon pa mundim fituesen e dyfishtë të Eurovisionit, Loreen.

Sissal tha se qëllimi i saj më i madh ishte që publiku të ndiente se nuk mund të ulej gjatë këngës.

Ndërkohë, Gjermania po përpiqet të shënojë një “home run” me “Baller” , një himn super tërheqës i muzikës trance që nuk do të tingëllonte i papërshtatshëm në superklubin e Berlinit, Berghain.

E interpretuar nga vëllezërit e motrat austriakë, Abor dhe Tynna, kënga po mbetet në mes të listës, pasi Tynna sëmuret me laringjit, duke ia hequr dyshes mundësinë për të impresionuar fansat në festat e ndryshme parapërgatitore të Eurovisionit. Por tani që ajo është shëruar, kënga mund të ngjitet në renditje.

Kjo ka më pak të ngjarë për Væb , të njohur edhe si Jedward islandez. Kënga e tyre energjike dance-rap, Roá , ka të bëjë tërësisht me varkën nga Islanda në Ishujt Faroe, “sepse pavarësisht se çfarë ndodh në jetë, ti thjesht vazhdon të nagsësh varkën përmes valëve”.

Ylli spanjoll Melody performon më mirë me “Esa Diva”, një këngë house plot gjallëri me një dozë kitare flamenko, që dokumenton udhëtimin e saj drejt famës.

Dhe kënga “Mamagama” e Azerbajxhanit imiton tërësisht Maroon 5 në “Run With U”, një këngë e butë pop e shoqëruar me një rif vezullues në saz – një instrument i ritmit me qafë të gjatë i ngjashëm me lahutën.

Ndërkohë, Marko Bošnjak po përgatit një tortë helmuese për t’ua dhënë torturuesve të tij – kryesisht njerëzve që e bombarduan me mesazhe urrejtjeje homofobike pasi u zgjodh për të përfaqësuar Kroacinë.

Kritikat ishin aq të forta sa ai humbi zërin dhe nuk mundi të dilte nga shtëpia për pesë ditë.

Kënga e tij është melodramatike, plot me sintisajzerë grykë-grykë dhe këngë të frikshme për shesh lojërash. Është pak e ekzagjeruar, por prapëseprapë duhet të kalojë në finale.

Një qasje më eterike po ndjek grupi letonez Tautumeitas, kënga e të cilit Bur Man Laimi përkthehet si “një këngë për lumturinë”.

Duke kujtuar këngët Bjork dhe Enya, harmonitë e saj folklorike që mbivendosen bazohen në këngë tradicionale letoneze dasmash, duke e bërë atë një nga këngët më tërheqëse të këtij viti.

Një mister i mëtejshëm ofrohet nga Theo Evan , përgjigja e Qipros ndaj Nick Jonas. Teksti i këngës së tij, Shh , është një enigmë, e shkruar nga ish-tenisti Elke Tiel, “e vërteta e fshehur e të cilit do të zbulohet vetëm në skenën e Eurovisionit në maj”.

Ai e hap performancën e tij i ulur midis dy skelave në një rikrijim të skicës së famshme të Njeriut Vitruvian të Leonardo da Vinçit – kështu që ka një të dhënë.

“Shh” është një nga një numër këngësh pop gotike, e kënduar nga të rinj të zymtë me flokë interesantë.

Ndër më të mirat është “Kiss Kiss Goodbye” , nga Adonxs i Çekisë , i cili kalon nga një falseto engjëllore në një bariton shqetësues ndërsa përballet me të atin që mungon.

Grupi lituanez Katarsis është një eksperiment interesant, me një këngë roku qëllimisht pesimiste që deklaron se “themelet e gjithçkaje kanë filluar të kalben”.

I titulluar Tavo Akys (Sytë e tu), kënga arrin një kulm bindës, por është e vështirë ta parashikosh si fituese të votave, përveç nëse Eurovision tërheq papritur një audiencë adoleshentësh emo të depresionuar.

Këtë listë e plotësojnë këngëtari armen Parg, me këngën “ Survivor ” të frymëzuar nga Imagine Dragons, dhe këngëtari serb Princ, balada e të cilit e stërholluar quhet Mila.

Të dy interpretuesit japin gjithçka nga vetja, por këngët nuk ndihen mjaftueshëm të forta për të mbijetuar në gjysmëfinale.

Rikthime në modë roku të viteve ’70

Katër vjet pas fitores së Måneskin, ringjallja e muzikës rock në Eurovision vazhdon me shpejtësi.

Italia është rikthyer sërish në këtë rol, falë Lucio Corsi -t – mendoni për David Bowie-n si Pierrot – dhe baladës së tij glam rock Volevo Essere Un Duro (Doja të isha i fortë).

Një himn delikat për njerëzit që ndiejnë se nuk përshtaten, kujton se si Lucio u ngacmua kur ishte fëmijë dhe si është rritur duke përqafuar brishtësinë e tij. Në një moment, ai këndon: “Në vend të një ylli, [Unë jam] vetëm një teshtimë.”

Është një pjesë e përjetshme e shkrimit të këngëve që realizon atë trukun thelbësor të Eurovisionit duke tingëlluar e re dhe e njohur në të njëjtën kohë.

Grupi indie portugez Napa gjithashtu ka një atmosferë të viteve ’70, duke kanalizuar këngën Wings të Paul McCartney në këngën e butë rock, Deslocado (pa vend).

Është një tjetër këngë për migrimin, e shkruar pasi grupi u detyrua të zhvendosej nga Madeira në Portugali për shkak të krizës ekonomike.

“Edhe pse kemi qenë këtu për disa vite, gjithmonë kemi atë dëshirë për t’u kthyer dhe atë ankth për t’i thënë lamtumirë familjes”, tha këngëtari Guilherme Gomes.

Të fundit, por jo më pak të rëndësishme, janë Ziferblat e Ukrainës , të cilët vazhdojnë serinë mahnitëse të pjesëmarrjeve me cilësi të lartë të vendit në mes të një lufte me Rusinë.

Kënga e tyre, Bird Of Pray , është një përzierje e papritur e grupit të viteve 70 të muzikës new wave, Cars, këngës së zogjve dhe riff-it të kitarës nga kënga Sweet Dreams My LA Ex e Rachel Stevens – ndërsa teksti është plot shpresë për një ribashkim paqësor me të dashurit e tyre. Është më mirë nga ç’duket kështu.

Baladat

Ku do të ishte Eurovision pa një grua me flokë të kuqërremtë që ulërinte në një makinë ere të vendosur në “uragan”?

Izraeli ka një formë të fortë në këtë kategori dhe e vendos përsëri standardin me “ New Day Will Rise” , një baladë melankolike për piano e kënduar në një përzierje gjuhësh angleze, frënge dhe hebraike.

Kënga është interpretuar nga Yuval Raphael , një 24-vjeçare që shpëtoi për pak në festivalin e muzikës Nova 2023, ku një sulm nga Hamasi mori jetën e 378 personave dhe shkaktoi ofensivën e vazhdueshme të Izraelit në Gaza.

Është e vështirë të mos i interpretosh tekstet e saj si një përgjigje ndaj këtyre ngjarjeve – “të gjithë qajnë, mos qani vetëm”. Si rezultat, pjesëmarrja e saj nuk ka marrë të njëjtin nivel kritikash si Eden Golan, i cili përfaqësoi Izraelin vitin e kaluar.

Kjo nuk mund të thuhet për konkurrenten e Gjeorgjisë, Mariam Shengelia , e cila është fishkëllyer gjatë paraqitjeve para Eurovision për mbështetjen e saj të supozuar të partisë autoritare, pro-ruse dhe anti-LGBT të vendit, Ëndrra Gjeorgjiane.

Shengelia i ka mohuar akuzat, duke theksuar se kënga e saj – një baladë emocionuese, kuazi-militariste e quajtur Freedom – është rreth “lirisë së zgjedhjes, lirisë për të dashur, lirisë për të jetuar siç dëshiron të jetosh”.

“Asnjë sasi urrejtjeje e fabrikuar nuk do ta ndryshojë këtë”, i tha ajo faqes së fansave të Eurovisionit Wiwibloggs .

Nina Žižić nga Mali i Zi trajton abuzimin në familje në Dobrodošli , një baladë orkestrale e menduar dhe e rafinuar.

Këngëtarja, e cila më parë u paraqit në Eurovision në vitin 2013 me këngën e çuditshme cyborg pop, Igranka, i interpreton tekstet e saj me pasion dhe sinqeritet, por disi kënga nuk merr kurrë sukses të plotë.

Së fundmi, por jo më pak e rëndësishme, kemi kampionen në fuqi Zvicrën, e përfaqësuar nga 24-vjeçarja Zoë Më, e cila e përshkruan veten si një “zanë e vogël”.

Në mënyrë të përshtatshme, kënga e saj e shkruar vetë, Voyage, është delikate si krahët e një zane, duke valëvitur me një lutje të butë për ta trajtuar njëri-tjetrin me mirësi.

Duke u kualifikuar automatikisht për në finale, është një oaz i mirëpritur qetësie mes seancave me avull të saunës, prerjeve të flokëve gotike me humor të keq dhe aludimeve provokuese.

Por ky është Eurovision. E gjithë jeta njerëzore është këtu. /artmagazine.al

The post Publikohet udhëzuesi për të 37-të këngët e Eurovisionit first appeared on .

Vepra muzikore të autorëve shqiptarë dhe atyre të huaj vijnë në koncertin që ka bërë bashkë tre artistë të njohur njëkohësisht dhe pedagogë të Fakultetit të Muzikës. Një koncert i veçantë vjen këtë mbrëmje me “ SENSUM Trio”, ku tre instrumentistë do të sjellin një program të pasur muzikor, pjesë e tyre dhe vepra premierë. Pianistja Ardita Bufaj, së bashku me Xhovana Marku (oboe) dhe Ilir Kodhima (korno) janë pjesë e kësaj trio muzikore, një formacion i rrallë, por këtë mbrëmje vjen me koncert në hollin koncertor të Universitetit të Arteve. Xhovana Marku pedagoge e oboes në Fakultetin e Muzikës-Universiteti i Arteve thotë se pikënisja e të gjithë programit muzikor ishte trioja nga Carl Reinecke, një kompozitor gjerman.

“Ne u bëmë bashkë për të luajtur këtë vepër dhe më pas menduam, që gjithë pjesën tjetër të programit t’ia dedikonim veprave muzikore shqiptare. Duke zgjedhur programin muzikor për këtë koncert arritëm që të kemi edhe premiera”, thotë ajo. Koncertet janë pjesë e rëndësishme e jetës artistike, ndërsa këtë mbrëmje do të jetë “SENSUM Trio” që do të përcjellë tek publiku tingujt e muzikës. Artistja Xhovana Marku thotë se “SENSUM Trio” me muzikën që përcjell tingëllon bukur. Sipas saj, me rëndësi janë dhe veprat muzikore shqiptare që do të luhen në këtë koncert, duke i cilësuar si pasuri në muzikë. “Ky formacion trio është interesant për t’u parë. Është formacion i rrallë, nuk ka shumë vepra dedikuar këtij formacioni, por është një trio që tingëllon vërtetë shumë bukur.

Veprat shqiptare që do të luhen në koncert janë pasuri, janë realiteti që kemi dhe duhen dëgjuar”, thotë Marku. Në koncert këtë mbrëmje do të luhet “Temë me variacione” Vasil Tole (premierë për oboe dhe piano); “Fantazi” Arian Avrazi – korno dhe piano (premierë); “Aq afër” Haig Zacharian – pjesë për piano solo; Trio për oboe, korno dhe piano – Carl Reinecke; Kcim epik – Klodian Qafoku pjesë për oboe, korno dhe piano.

Stina koncertore

Fakulteti i Muzikës zhvillon një jetë artistike aktive me pjesëmarrjen e gjerë të studentëve dhe pedagogëve. Koncerti që do të zhvillohet këtë mbrëmje në hollin e Universitetit të Arteve sjell për të pranishmit tre pedagogë të Fakultetit të Muzikës, por zhvillohet në kuadër të stinës koncertore. Artistja Xhovana Marku thotë se stina koncertore do të vijojë deri në muajin qershor. “Të tre në jemi pedagogë në Fakultetin e Muzikës dhe koncerti është në kuadër të stinës koncertore që ka nisur. Stina koncertore në Fakultetin e Muzikës do të mbyllet në muajin qershor”, shprehet Marku. Pedagogët dhe studentët e këtij fakulteti, si dhe shumë të ftuar të tjerë u bënë edhe një vit më parë pjesë e stinës koncertore nga muaji mars deri në qershor me koncertet e ndryshme muzikore, që u zhvilluan në ambientet e Universitetit të Artëve në Tiranë.

The post “SENSUM TRIO”, Formacioni i rrallë artistik që depërton muzikalisht drejtë… first appeared on .

The post Koncert instrumental i Grande Duo-s për flaut dhe kitarë në Shkollën Artistike “Prenkë Jakova” first appeared on .

Programi fokusohet tek zhanret e ndryshme të sonatës që i përkasin gjysmës së dytë të shtatëqindës, në të cilat flauti është jo vetëm protagonist, krahasuar me pianofortin, por edhe shoqërues besnik. Koncerti çelet me sonatën në Sol maxhor për flaut dhe bas të zgjatur nga Carl Philipp Emanuel Bach, një nga bijtë e kompozitorit të madh Johann Sebastian Bach dhe vijon me pjesën e vëllait dhe njëkohësisht studentit të tij, Johann Christian Bach. Kjo është sonata në Re maxhor op. 16 për pianofort, të shoqëruar nga flauti. Pas sonatës së famshme për pianofort solo K 545 të Wolfgang Amadeus Mozart, do të luhet sonata virtuoze në Mi minor për flaut dhe bas të zgjatur, op. 58, nga flautistja franceze François Devienne.

Në mbyllje të mbrëmjes do të luhet sonata në La maxhor për pianofort dhe flaut e kompozitorit Franz Anton Hoffmeister, një tjetër lloj sonate në të cilën muzikantët alternojnë momentet e virtuozitetit me ato të qetësisë, duke u bërë të dy protagonist.

Ansambli Lo Spirito del Tempo do ta interpretojë këtë repertor me instrumente të asaj periudhe, si pianofort dhe flaut klasik me një dhe tetë çelësa.

PROGRAMI:

1. Ph. E. Bach

(Amburgo 1786)

Sonata në Sol maggiore për flauto e b.c

Allegretto, Rondò Presto

J.Ch. Bach (c.a 1776)

Sonata n.1, op.16, in Re maggiore për pianofort të shoqëruar me flaut

Allegro assai, Andante grazioso

1. A. Mozart

Sonata nr.16 in Do maggiore K 545 pianofort

Allegro, Andante F. Devienne (1771)

Sonata nr 1, op 58, në mi minore për flauto e bc

Allegro, Adagio, Allegro ma non troppo

1. A. Hoffmeister*

Sonata n.2 op 2 në la maggiore për pianofort dhe flaut

Andante, Allegro

*flaut me tetë çelësa

09/07

Tirana (Bërzhit, Muzeu i Ri i Forcave të Armatosura)

Duo Silvia Sesenna dhe Daorsa Dervishi, flaut  klasik

The post Sonte Vox Baroque në edicionin e tij XI, me pjesëmarrjen e Ansamblit Lo Spirito del tempo me Silvia Sesenna & Daorsa Dervishi first appeared on .

Ne këtë performancë unike, mjeshtri i njohur u shoqerua nga kori, solistët dhe Orkestra Simfonike e Teatrit Kombetar te Operas dhe Baletit me një hapje kushtuar qytetit të tij të lindjes me këngën emblemë durrësake “Të Falem i Bukuri Durrës”

Për artdashësit durrsakë Baritoni Myshketa interpretoi jo vetëm pjesë operistike si “Karmen” apo “Traviata”, por edhe pjesë emblematike si “Për ty atdhe”, krijimtari nga kompozitori i famshëm Ennio Morricone, Nino Rota etj

Megjithëse ka performuar në shumë skena botërore, para shumë personaliteteve të famshëm, ky koncert gala në vendlindje mbart një emocion të veçantë për Gëzim Myshketën.

“Pritëm shumë vite por të mos jetë koncerti i fundit, por fillimi i shumë koncerteve dhe programeve të tjera për qytetin dhe jo vetëm”,- tha Myshketa.

Rikthimi me këtë koncert në vendlindje pas 12 vitesh do të pasojë me projektin tjetër të tij, hapjen e një Masterclass-i për talentet e reja të muzikës lirike, një kurs specializimi i nivelit të lartë vokal dhe skenik.

“Masterclas ishte një ëndërr e imja. Kam dëshirë ta shndërroj qytetin e Durrësit në një qendër specializimi për të rinj nga gjithë Evropa e bota, që të vijnë këtu në Durrës dhe të perfeksionojnë artin e tyre operistik”,- deklaroi Myshketa.

Gëzim Myshketa ka shkëlqyer në skenat operistike evropianë dhe botërore duke qenë protagonist absolut në teatrot më prestigjioze të Berlinit, Zyrihut, Tokios, Lisbonës, Amerikës, etj.

The post Mbrëmja Operistike në Durrës, Gëzim Myshketa çel siparin me ” I falem bukuri Durrës” first appeared on .

Gëzim Myshketa, baritoni i njohur ndërkombëtarisht, është rikthyer në Durrës, qyteti i tij i lindjes me një projekt të qartë.

Këngëtari lirik 42-vjeçar kërkon të sjellë operan në qytetin turistik, i cili, sipas tij “ka më shumë se sa Tirana, dy elemente të paimitueshëm “detin dhe antikitetin”.

Myshketa flet për familjen e tij “plot me artistë”; për rrugën profesionale 20-vjeçare në të gjitha skenat e Europës, dhe kontinente të tjerë, si dhe për nevojën e një komunikimi të drejtpërdrejtë  të kësaj përvojë me trashëgiminë artistike dhe kulturore të qytetit të tij.

“Rikthimi im është i vonuar,” tha Gëzim Myshketa, i cili sidoqoftë ka qenë i pranishëm në disa projekte të përbashkëta me TKOB në Tiranë, duke iu rikthyer marrëdhënies me qytetin e lindjes me shprehjen latine: “Nemo profeta in patria”.

Sipas Myshketës “është një përzierje ndjenjash: emocion, obligim, dëshirë. Liceu i Durrësit patjetër ka lënë gjurmë në përgatitjen time njerëzore dhe profesionale. Isha fëmijë. Për mjaft mësime shkoja në Tiranë dhe kemi bërë mjaft sakrifica familjarisht. Veçanërisht nëna ime, që pas pune më shoqëronte për mësimet e kantos me pedagogen prof. Suzana Frashëri.

Muzikantët brenda familjes Myshketa kanë ndikuar jo pak në rrugën e Gëzimit, “ne veçanti babai im Refik Myshketa – baterist i orëve të para dhe të vona”. Më tej xhaxhai im Petrit Myshketa – fizarmoniçist dhe karakter i hedhur, të cilin ia kam xhelozuar shumë. Në fund por jo nga vlerat, xhaxhai tjetër Skender Myshketa – pianisti fisnik në vlera dhe nota” e mbyll këngëtari lirik tregimin për familjarët artistë.

Gëzim Myshketa ngjitet në skenën e pallatit të kulturës i vogël në moshë, nën kujdesin e QKF, ishte fillimi i viteve 1990. Ecuria e tij merr formë në shkollën e mesme artistike “Jan Kukuzeli” në Durrës.

Me një grup bashkënxënësish këngëtari i ardhshëm lirik bëhet protagonist i koncerteve të përditshme në kampet e refugjatëve kosovarë nga Qerreti në Hamallaj.

Mësuesit e këshillojnë të mos abuzojë me vokalin, por Myshketa e ka edhe sot një përgjigje.

“Unë kam qenë fëmije kapriçoz . Njëlloj si atëherë, edhe tani kam vënë përpara gjithnjë ndjenjat, e kam dëgjuar zemrën, më tepër se mendjen dhe logjikën e ftohtë”.

Pastaj i kthehet vitit 1999: profesorët më thonin të bëja kujdes, por unë kisha dëshirë të zjarrtë që të ndihmoja me zërin tim, në shuarjen sado pak të dhembjes së vëllezërve tanë, viktima të luftës”, tha artisti, duke shtuar:

“Atë periudhë e mbaj mend si një kohë të vështirë e të vuajtur, por jam shumë krenar për kontributin tim modest prej adoleshenti 17 vjecar”.

Baritoni Gëzim Myshketa të shtunën do të jetë protagonist i koncertit që po organizohet në Amfiteatrin antik të qytetit. “Kam kënduar për herë të fundit në Durrës 12 vjet më parë,” i kthehet Gëzimi koncertit për 100-vjetorin e Pavarësisë.

Kënga e parë do të jetë “Të falem i bukuri Durrës”, një variant i ripërpunuar nga Kel Guga me bandën e tij fantastike të jazz/it. Sipas këngëtarit të shquar lirik “kënga e kënduar dikur nga Bilbili i Durrësit – Qemal Kërtusha është melodia më e ndjerë, e kompozuar deri më sot kushtuar qytetit nga gjenialiteti i Enver Mares dhe nga fjalët e sinqerta të Hysen Çelës”.

“Të falem i bukuri Durrës” është një himn që duhet risjellë në skenë,” nënvizon Myshketa.

Më tej thotë: Por projekti që unë ëndërroj prej kohësh është “Opera në Durrës”. Ka ardhur koha të realizohet dhe unë jam në dispozicion.

Sipas artistit durrsak, më shumë se sa infrastruktura, “burimet njerëzore mbeten problemi kryesor. Jo në numra, saktëson ai, por në përgatitjen e duhur për realizimin e eventeve specifike artistike.

“Infrastrukturat janë dhe aty ku nuk janë krijohen,” vëren baritoni.

“Durrësi nga Tirana ndryshon në faktin që e dyta është kryeqytet, dhe ka mundësi më të mëdha e një infrastrukturë të mirë provuar”.

Gëzim Myshketa vijon duke thënë: “duhet të mbarojë përfundimisht sensi i inferioritetit në krahasim me Tiranën. Ne kemi dy elemente fantastikë që Tirana nuk i ka: Antikitetin dhe Detin. Çdokush lufton me armët që ka – këtë duhet të bëjmë edhe ne”.

Kalendari vjetor i viteve 2010 në Durrës përfshinte disa festivale si Poeteka, ai I Dancit modern dhe kontemporan, festivali NMK Bienale e muzikës klasike, Festivali Ndërkombëtar i muzikës së dhomës, etj. Mjaft prej tyre nuk funksionojnë aktualisht për mungesa financiare, por edhe vullneti.

DOA (Opera në Durrës) realizohet krejtësisht falas, pra me asnjë fond të kërkuar, si dhe me disa shpenzime krejtësisht personale.

Por logjikisht nuk mundet të funksionojë gjatë në këtë mënyrë.

Bashkia këtë herë ka dhëne ndihmë të pakursyer në njerëz , infrastrukturë, me mbështetje të plotë. Në vitet në vazhdim nëse do të dëshirojnë që Durrësi të kthehet në qendër specializimi ndërkombëtar të Kantos dhe të mos ta “rrëmbejë” si gjithnjë Tirana, do të duhet një përpjekje financiare”.

Shkolla artistike “Jan Kukuzeli”, “paradhoma e profesionit”, siç e quan artisti lirik, do të jetë afër projektit të Myshketës, por njëlloj ai fton edhe muzikantët durrsakë, që punojnë në orkestra të ndryshme, në Shqipëri dhe nëpër botë janë bashkëpunëtorët e mundshëm, të cilët baritoni i njohur i fton publikisht: I ftoj miqtë e mijë muzikantë durrsakë ti bashkohen çdo nisme për të mirën e Durrësit. Dera është e hapur!-përfundon artisti shqiptar Gëzim Myshketa.

DOA (Opera në Durrës) realizohet krejtësisht falas, pra me asnjë fond të kërkuar, si dhe me disa shpenzime krejtësisht personale.

Por logjikisht nuk mundet të funksionojë gjatë në këtë mënyrë.

Bashkia këtë herë ka dhëne ndihmë të pakursyer në njerëz , infrastrukturë, me mbështetje të plotë. Në vitet në vazhdim nëse do të dëshirojnë që Durrësi të kthehet në qendër specializimi ndërkombëtar të Kantos dhe të mos ta “rrëmbejë” si gjithnjë Tirana, do të duhet një përpjekje financiare”.

Shkolla artistike “Jan Kukuzeli”, “paradhoma e profesionit”, siç e quan artisti lirik, do të jetë afër projektit të Myshketës, por njëlloj ai fton edhe muzikantët durrsakë, që punojnë në orkestra të ndryshme, në Shqipëri dhe nëpër botë janë bashkëpunëtorët e mundshëm, të cilët baritoni i njohur i fton publikisht: I ftoj miqtë e mijë muzikantë durrsakë ti bashkohen çdo nisme për të mirën e Durrësit. Dera është e hapur!-përfundon artisti shqiptar Gëzim Myshketa.

The post Rikthimi i vonuar’ i baritonit Gëzim Myshketa në Durrës first appeared on .